Doorbreek de sleur; zo doe je dat

Het is soms verrassend hoe kleine momenten de grootste herinneringen worden.

Jaren geleden deed ik iets simpels met mijn zoon. Hij was altijd vroeg wakker. Hij had er al een ochtend opzitten voordat school van start ging. Langer slapen, je nog een keer omdraaien, lezen in je bed. Niets hielp. Hij was gewoon klaarwakker. En in plaats van daarvan te balen, ging ik het omdenken. En zo stapte ik op een ijskoude ochtend om 6u met hem in de auto. Een thermoskan warme chocolademelk mee. Op naar de hei, bij Bussum. Het was pikkedonker.

We stapten uit, en met mijn telefoon als zoeklamp liepen we de open vlakte op en keken samen naar de indrukwekkende sterrenhemel. Hoe langer we keken, hoe meer we er zagen. Het was zo ongelooflijk helder. We hadden geen haast. Gewoon elkaar. De natuur. En stilte. Magische momenten. Om 8.30 uur zat hij weer gewoon op school. Laatst zei hij (inmiddels is hij 11) ‘mam, weet je nog toen…’ Het is nog altijd één van zijn mooiste herinneringen. Iets heel kleins, met een groots effect. En dat is precies mijn punt met deze blog.

Je hoeft het leven niet groots te veranderen. Soms zit het verschil in één kleine keuze.

Je leeft nu. Dus doorbreek af en toe de sleur. Ga eens vroeg naar buiten. Rijd naar het water. Ga naar de dijk. Loop de polder in. Of ga naar dat mooie uitzichtpunt bij jou in de buurt. En kijk hoe de ochtend langzaam wakker wordt. Of juist hoe de zon prachtig ondergaat. Of ga eens op een moment dat je normaal nooit naar buiten gaat. Leer opnieuw kijken naar dat wat zich voor jouw ogen afspeelt. Het kost bijna niets.

Maar het kan een moment worden dat je nooit meer vergeet.