Koop je tijd, voordat iemand anders het moet

Hij hing zijn jas aan de kapstok en wierp automatisch een blik op de klok. Laat. Weer.

Zijn laptop voelde nog warm in zijn tas, alsof het werk elk moment weer verder kon gaan waar hij gebleven was.

In de woonkamer brandde alleen een schemerlamp. Zijn partner zat op de bank met een boek.

“Ze ligt al in bed,” zei ze. “Je was weer later dan je zei.”

Hij zuchtte. “Ja, vergadering liep uit. We zitten midden in een groot project, je weet hoe dat gaat.”

Ze knikte, maar haar ogen bleven op dezelfde regel in het boek hangen.

Even later, terwijl hij op zijn tenen de slaapkamer van zijn dochter binnenliep om haar nog een kus te geven, zag hij dat het nachtlampje nog brandde. Haar ogen waren open.

“Papa, ben je nu eindelijk thuis?” fluisterde ze.

“Ja, lieverd. Jij had allang moeten slapen.”

Ze draaide met haar hand aan een klein, metalen doosje op haar nachtkastje. Pas toen hij beter keek, zag hij dat het haar spaarpot was.

“Pap, mag ik je wat vragen?” vroeg ze zacht.

“Tuurlijk,” zei hij, iets te gehaast. “Maar maak het kort, het is al laat.”

“Hoeveel kost een uur van jouw tijd?”

Hij fronste. “Wat bedoel je?”

“Nou, je zegt toch altijd dat je uren moet schrijven op je werk? Voor klanten en projecten en zo. Dan krijg je geld. Dus hoeveel geld is één uur van papa?”

Hij dacht even na en gaf een technisch antwoord. “Ongeveer 90 euro, denk ik. Maar dat is ingewikkeld, hoor. Waarom wil je dat weten?”

Ze ging rechtop zitten en opende haar spaarpot. Met veel nadruk begon ze muntjes en wat gekreukte briefjes op haar dekbed uit te leggen.

“Zeventig, vijfentachtig, negenentachtig… twee-en-negentig,” mompelde ze.

“Waarom ben je nog wakker?” vroeg hij, zijn irritatie wegslikkend. “Je moet morgenochtend weer naar school.”

Ze keek hem recht aan. “Ik wilde weten of ik een uur van je kan kopen. Voor morgen. Dat je niet zegt dat je vergadering hebt of ‘even snel iets moet afmaken’. Gewoon één uur. Dat we samen gaan eten en daarna misschien een spel doen. Maar echt, zonder je telefoon.”

Hij slikte. Het was heel stil in de kamer. Alleen het zachte tikken van de verwarmingsbuizen was te horen.

“Je hoeft mijn tijd niet te kopen,” probeerde hij nog.

“Maar zo voelt het niet,” zei ze. “Voor de mensen op je werk maak je tijd. Voor mij moet ik het vragen. En dan zeg je meestal dat je geen tijd hebt. Dan dacht ik: misschien als ik betaal? Want voor hen krijg je toch ook geld?”

Hij ging op de rand van haar bed zitten. Het stapeltje munten en briefjes lag als een stille aanklacht tussen hen in.

“Leg dat geld eens weg,” zei hij uiteindelijk. “Dat is van jou. En één uur van mij is voor jou gratis. Eigenlijk zou het andersom moeten zijn: ik zou jou moeten betalen voor alle uren die ik er níet ben geweest.”

Ze glimlachte half. “Dus… ben je morgen thuis met eten?”

Hij dacht aan zijn agenda. Aan de volle dag, de deadlines, de mensen die op hem rekenden. En toen aan haar.